بیا برقصیم
که در این خرابات
گریستن
گرد و خاکی هم بلند نمی کند

 

 

 

 

 

 

 

 

دیشب
اندوه را در سینه ام خاک کردم

تا صبح
بر مزارش
آوازی در گلویم
پرپر می زد

 

ضربه می زنی
                    با لبخند
خورد می شوم
                    سرد
خاموشم
تا فرو نریزم

نبودنت
         دردیست
بودنت
          مرهم نیست

 

 

مرد است که می گرید
او که می هراسد از گریستن
نامرد است