ناگهان به یاد آوردم که
همیشه فراموش کرده بودم
"خودم "را ....


وحشت کردم.



دستهایمان به مانند آفرینش انسان حک شده به دیوار کلیسا

                                                            هرگز  به هم نخواهد رسید

تو در میان نگین‌های گیسوان مادر کلیمت اسیری

                                             و من با چشمانی باز

                                                        در چشمه ی دوشان غرق شده‌ام







در بالین ما

          تمام حرف‌ها پوچ بود

                      و لبهایمان راا به هم میفشردیم 

   سکوت گریبان عشق ما را چه سخت گرفت 

                                            که در دامان ما جان داد.



 


سالها

         سیمرغی افسانه ای بودم

                            عاشق، شعله ور، بلند پرواز

                                                          با دلی خونین 

آتش می گرفتم 

       و باز از خاکسترم بر می خاستم

                          عاشق می شدم، شعله ور، بلند پرواز

                                                              با دلی خونین


روزی 

 آتش گرفتم

     خاکستر شدم

          خاکستر ماندم

                         تا ابد 

                        خاکستر خواهم بود

                                         در فضا معلق

                                                          آرام 

                                                           آرام 

                                                           آرام...


دخترکم

    با لالایی هایم بخواب

             که تمام سیمرغهای افسانه ها روزی

                                      می سوزند و بر نمی خیزند

                                                        چه بدانیم چه ندانیم

                                                                 چه بخواهیم چه نخواهیم


دخترکم 

     با لالایی هایم بخواب

                  که پایان تمام افسانه ها خاکستریست


 

 

 

 

 

هر روز هر شب برده وار
   از تو در ذهنم بتی می ساختم
                   به بزرگی تمام افکارم
                                تا ستایشت کنم.
امروز
  خسته از بردگی
      تورا در حقیقت می شکنم
چه ساده خرد می شوی
           من چه شاد می شوم.
تا ناگهان افکارم بر سرم می ریزد
زیر آوار بتی به نام تو
              بی خداتر از همیشه دفن می شوم.

 

 





هوا سرد است ؟

یا حجم خالی میان بازوان گره کرده ام
آنچنان گرمای حضورت را کم دارد که من می لرزم؟
نوری نیست؟
یا بی برق نگاهت در عمق سیاهیه چشم خانه گم شده ام؟
سیاه و منجمد مثل مجسمه ای تنها در میدان شهری ترک شده
به افق می نگرم
خاک جانم از مشرق زمین
می دانم
دیر یا زود آفتاب در من طلوع خواهد کرد
 




در اين آسمان آبي

         آفتاب كه مي زند
هر روز پوتين هايم را به پا مي كنم
         تا در هزار صف طولاني بياستم
                                   براي گرفتن هيچ

آفتاب كه مي زند
       بازهم
            با مشتي از سكه هاي عجيب و گره شده در مشتم
                مي روم به جنگ
                     يك تخم مرغ براي ناهار
                                 كارتي براي هويتي نامفهوم 
                                      و يك دستكش پشمي چيني

در اين آسمان آبي
         آفتاب كه مي زند
              نور بر بيگانگيه من مي افتاد
                  و لبخند من در تاريكي براي كارمند بانك گم مي شود


          آفتاب كه مي زند
من گرم نمي شوم
           سرد در زير تگرگ لغت هاي غريب
                              خيس مي شوم
                                         مي مانم
                                           مي لرزم

درآن آسمان طوسي

          آفتاب كه مي زند
تو شايد با حسرتي
              مرا درخشان
                    در كوچه هاي طلايي اين شهر

                                               نظاره مي كني!





 

 

 

توران دخت ما آبستن است گویی

                      تجاوز بود یا بستری از عشق

                                                       از پشت همین دیوار

                                                                  باز دوباره درد را می کشد فریاد

                       تو می دانی

                               کدامین بیابان گرگ به دندان می کشد این پاره جانش را ؟

                        سینه اش پر شیر دوباره دلبسته به گرمای آغوشش

                                                    تو را نفرین به گریه های سرد و خاموشش

 

 

 

 

 

روح من خمیازه می کشد

                         در کنار نگاه خسته پیرزنی که به قدمهای تند کودکی خیره است

روح من سیگاری روشن کرده

                     دودش را با تمام حرفهای نا گفته اش فرو می دهد 

روح من اشک می ریزد

               بر تمام بلاهت های بشری

                             و با چشمان ترش می ستاید

                                                      تمام مرگهای بزرگی را که

                                                                  از پیله های زندگی هایی کوچک  پر می گیرند

چشمان نگران روح من خیره است

                          به  فراسوی حافظه کوتاه تاریخ

                                                           و حریص است

                                                                  برای قسمت کردن تمام نداشته هایش

 

 

 

 

 

جسم من در پی تسخیر روح

در رویای ملکه ی افکار تو بودن

روح تو در پی تسخیر جسم

در آرزوی پادشاه تن من بودن

تا ابد

این نبرد ادامه خواهد داشت

میان این دو سرباز خسته

 ....

 

 

 

تو را دیدم

چه ساده دوستت داشتم.

در افکارم

هر روز با خیالم تو را پر رنگ می کردم

و تو هزار هزار رنگ شاد داشتی و  چه زیبا بودی

عاشقت شدم...

تو را می بینم

در مقابلم

چه رنگ پریده رنگ می بازی

در نگاهم.

 من می ترسم

از دست سرد و صورت رنگ پریده ی تو

 می ترسم

از تمام افکارم

که تو را چه ساده  از من گرفتند.

 

 

 

 

 

دنیای من نه به  تنهاییه
          حضور تمام مردم زمین 
                                 که به  ازدحام
                                            حضور توست
دنیای من به طولانیه
       همین لحظه ی ماست
                         به وسعت بازوان
                                      و به حقیقت
                                             خیال توست

 

 

 

امروز
    در مزرعه گلهای آفتابگردان
                              خورشید را چیدم
                                               به موهایم زدم


حالا  زیبا تر از همیشه
                           به دیدنت می  آیم
                                              در آغوشم بگیر


تا اینبار شب سیاه تو
               درپس  سرخی غروب لبان من
                                                     آغاز شود


 

 


 

 

 

 

هر بار که عاشق می شدم

هزار هزار شمع روشن می کردم

اسمان شب را در بیابان غرق می کردم

و او گم می شد

دلداده در آغوش کسی که چراغی در جنگل داشت ‍

این بار که عاشق شوم

هزار هزار شمع روشن می کنم

آسمان شب را در بیابان غرق می کنم

 

 

 

من

 گم می شوم در

    سوسوی شب نگاهت

        از پس  ابر جسمت.

 

تو

 محو می شوی در آغوشم.

 

ماه

  حدس می زند

     طرح زیبای هم آغوشی ما را.

 

نسیم

  با لبخندی

    به دور تو می پیچد

            تو دور می شوی

شهابی رد می شود

    بازهم چشمک می زنم...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

باکره

تنها ترین شب را

در آغوش روسپی گذراند.

تا صبح بی صدا می گریست

بر سر تن سرد شبهایش

روسپی.

 

 

برج ها

آسمانش را دزدیدند

و سکه خورشیدش را پنهان کردند.

 

 

 

حتی برای قیامت

 جهان بسی خسته است

او  چه آرام به خواب می رود.

 

 

خسته از تردید مهر تو از پی مهره مار
جام عشق را از دستت می ربایم
تمام وردها را باطل می کنم
طلسم ها را می شکنم.
گریزان از رنگ نیرنگ
من این افسونگر افسون شده
چه تنها
به دورترین قلعه های شهر کابوس
با جارویم پرواز می کنم ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هردم به هر دری زدم دردم دوا نشد

دمی زدی و آندم به صـــد دوا شــدم

 

 

 

دلم می لرزد

نمی دانم

عاشقت شده ام یا قهوه غلیظ بود .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چای سرد می شود

           پس این بار هم

                   خیال تو بود که به دیدنم آمد .

 

 

 

سکوت حرف می زند

چشمان من تورا می خواهد دستان تو او را

سینه ام فریاد می زند ذهن تو قهقهه

باید رفت

پاهایم به خواب رفته اند

 

 

 

 

پشت درها

                  هزاران نفر ایستاده و می خندند

و لبخند تو

                هزاران بار در ذهن من تکرار می شود.

عطرت با آن آهنگ همیشگی

                 هر بار در ذهن من می پیچد.

بدون صدای نفسهایت

                تمام آهنگها یک نت کم دارند .

 

 

دختر زمستانم
پنهان شده در کاخ تنهایی 
هراسان از آفتاب تموز


 

 

شاخه خودم دسته تیشه بود

 

 

 جن ها در گرگ و میش آواز می خوانند
 ارواح می رقصند
 چشمان اهریمنی در پی شراب خون است
 و لولوها در پشت پرده ها عربده می کشند
         من
          از نفس های خودم می ترسم !

 

 

 

برهنه درخت پاییز
پیچیده در حریر زمستان
در هوس
خیانتی سبز است
و انسان
در انتظار
دوباره گاز زدن
سیب حرامزاده سرخی

 

 

 

 

 

 

به دنیا که آمدم

بالهایم در بهشت جا ماند